Ibn al-Qayyim overlevert het volgende voorval in ͑Uddat al-Ṣābirīn:
In de Muwaṭṭa van Imām Mālik op gezag van Qāsim b. Muḥammad dat hij zei:
Een vrouw van mij overleed, en Muḥammad b. Kaʿb al-Quraẓī kwam naar mij toe om mij te condoleren. Hij zei:
“Er was eens, onder de kinderen van Israël, een rechtschapen, vroom en toegewijd man. Hij had een vrouw op wie hij zeer gesteld was. Toen zij overleed, was zijn verdriet om haar intens. Hij trok zich terug in een kamer, sloot zich daarin op en vermeed de mensen; niemand mocht hem nog bezoeken.
Toen hoorde een vrouw uit de kinderen van Israël van zijn toestand, en zij ging naar hem toe. Ze zei: ‘Ik heb een zaak waarin ik religieus advies nodig heb, en ik kan het alleen persoonlijk aan hem voorleggen.’
De mensen vertrokken, maar zij bleef bij de deur wachten. Toen men hem daarvan op de hoogte bracht, gaf hij haar (uiteindelijk) toestemming om binnen te komen.
Ze zei: ‘Ik wil u iets vragen.’
Hij vroeg: ‘Wat is het?’
Ze zei: ‘Ik heb sieraden geleend van een buurvrouw, die ik enige tijd heb gedragen en ook aan anderen heb uitgeleend. Maar nu heeft zij mij gevraagd ze terug te geven. Moet ik ze aan haar teruggeven?
Hij antwoordde: ‘Ja.’
Ze zei: ‘Bij Allah, ze zijn lange tijd bij mij gebleven.’
Hij zei: ‘Des te meer reden om ze terug te geven.’
Toen zei ze tegen hem: ‘Moge Allah u genadig zijn, waarom treurt u dan om iets wat Allah u slechts geleend heeft, en vervolgens van u heeft teruggenomen, terwijl Hij daar meer recht op heeft dan u?’
Daarop werd hij zich bewust van zijn toestand, en Allah schonk hem baat door haar woorden.”
Arabische bron: ͑Uddat al-Ṣābirīn blz. 273-274. Uitgeverij: Dār ibn Ḥazm, 1ste druk 2014, Beiroet te Libanon.
Vertaling: Yūsuf Abū Ṣafiyya
Publicatie: www.ahloelhadieth.nl
